رقص زمین
درباره سایت
امکانات وب
موسیقی رود از لا به لای صخره و سنگها میلغزد،گیسوان پر شکوه علفزار را نوازش نسیم به رقص مینشاند،شاخه ها را همچون تارهای سازی زیبا به موسیقی میسپارد،سر انگشتان باد..دوستت دارم همچون نغمه ی رود،موسیقی نسیم و علفزار،شکوه رقص برگ و باد.دوستت دارم همچون احساسی که در کلمه نمیگنجد و پای نگاه میشود جاری،دوستت دارم به اندازه ی شعرهای نسروده،لبهای نشکفته به بوسه،تو را از عمق اقیانوس دلم یافتم که در تو اقیاوس
برچسب: دوستت,
نویسنده: حدیث رادمنش
رنج،تغییر است از آگاهی اکنون به آگاهی دیگر .حیات و زندگی همانا حرکت است و حرکت تغییری است بین دو حال .زندگی رنج است در جهت کمال و کامل گشتن.و آرامش رقص با تعییر است ،شناور بودن کشتی جان در حرکت از اقیانوس آگاهی.کشتی جسم در محدودیت و ظرفیت است به جهت ابعاد و تناز ولیکن انسان چون در اقیانوس است و اقیانوس در ذات او ،همواره در جهت آگاهی به نامحدودیت است .او نامحدود است در ادراک و فهم و اندیشیدن و خیال
برچسب: آرامش,
نویسنده: حدیث رادمنش
نور مهتاب از رقص پرده و باد به درون خلوت خانه ام میاید و میبرد مرا تا صخره های خیس امواج و خروشانی دل دریا..کوچه ها را به اشتیاق در گذرم همچون قاصدکی که به رفتن در سفر میشود با غوغای نسیم.من به تولد در شبنم به راه میشوم تا طلوع خورشید.گیسوان مواج در تمنای دستانم میشکند،لبانم بر درخشش لباتش محو میشود در طلوع خورشید مهر،نرمی لغزنده ی آغوشش میرباید از شاخه های احساسم غبار دلتنگی.میرسم به غوغا ی امواج
برچسب:
نویسنده: حدیث رادمنش
کوه زیباست.ساده و با درختانی که همچون فرشته های زیبا به پاکی هوای، نفسهای ما در تلاشند.سایه هایشان لطافت میزبان زیبایی است در درخشش خورشید،برگهایشان سفره ای برای تولید و انعام هوای تازه و ریشه هایشان در خاک و رقص شاخه هایشان در باد.به سکوت کوهستان پناه میبرم از ازدحام تهی ای که نمیداند جز هیاهوی بی معنا.ابرها در تسخیر باد در آسمان جاری میشوند و همچون کشتیهایی به هر سوی در سفرند تا کدام زمین را ،نی
باران موسیقی مینوازد بر تارهای ساز خاطرات ،دلم قایقی بر میدارم و گم میشود در عمق دریاچه ای که رقص پاروی دستان تو ،سطح آب اش را به اشتیاق موج میکشاند.مهربانی خاصیت نگاه توست که منظره ها را جاودان میسازد و طراوت را به رقص میکشاند تا چشمان خسته را ،شکوه شکفتن شکوفه ها از خواب شاخه بکشاند تا بیداری خورشید.دل لطیف میشود وقتی باد ،نام تو را از گلهای روییده در دشت میاورد و مینشاند همچون بوسه ای بر سکوت ل
برچسب:
نویسنده: حدیث رادمنش
خداوند شاعرانه شعر سرود
کلمه ها از پیله ی خیال پر گشوند
امکان به وجود رسید
کلمه ها غزل گشتن
ساز مهربانی نواختن گرفت
هر کلمه به ظهور معنای در خلقت گشت
یکی درختی گشوده شاخه ها به هر سوی
یکی رودی جاری تا دور دست
یکی پرواز مرغ دریایی با امواج
غزل غزل آفرینش از خیال خدا جوشید
قطره ای از شعر بر خاک نشست
خاک از سرمستی احساس رقصید
آفرینش به تسبیح در سجود شد
مخلوق به کلام خالق جاری گشت
دستان خدا دستان آدم
برچسب: آفرینش,
نویسنده: حدیث رادمنش
ضربان قلبم را حس میکنم وقتی در نوازش برگها و شاخه ها نوای آرام رودی زلال میبرد مرا تا کشف معجزه ی حیات.نفسها هر کدام فرشته ای میشوند که با طراوت و نور میایند و با خون در بدن ما گردش میکند سیاهی ها را با خود به فضا میبرند و جای هر کسالت و خستگی،هوای تازه و طراوت و حیات میگذارند.ضربان قلبم و موسیقی نفسها و صدای رود،نماز عبودیت را ،آغاز درک معجزاتی است که همواره در ما جاریست.مستی شراب آگاهی ،از قبله
برچسب: مشاهده,
نویسنده: حدیث رادمنش
خورشید.. ساز آسمان را کوک میکند و پرنده های زیبا از فراز آشیانه ی ،گلدسته های رسیده به بوسه ی ابر و باد،پر میگشایند و نوای دلنشین اذان ،نوازشی میشود بر نت های موسیقی قلبی که در کوک گشتن ،عشق را میسراید و آغوش معشوق را مینشاند در دستان انتظار.قطره های آب، باران میشود و رخسارها را میشوید از غبار خستگی.چشمه های نور میجوشد در شعف درک حضوری که همه چیز در او، از هیچ به ظهور میرسد و در سوی او به هدفمندی
برچسب: بیداری,
نویسنده: حدیث رادمنش
به درختی خیره میشوم در مسیر پیچ در پیچ کوهی که به وسعت سادگی،زیباست.با خیره شدن به درخت ،منظره ها مبهم میشود و من میمانم و ترانه ی زندگی که در درخت و شاخه ها جاری ست.توجه همانا جهت دهنده هوشیاری و اندیشیدن و آگاهی ماست.و انسان در محیط اجتماعی برای جلب توجه نمودن ،رفتارها و کردارهایی را انجام میدهد که خوشایند معیارها و باورهای آن اجتماعی که در ارتباط با او هستند باشد،و اغلب این معیارها بر اساس سنت
برچسب:
نویسنده: حدیث رادمنش
خیال آشوب گیسوانت
به آشوب میکشاند
خیالم را
دلم قایقی میشود در رود جاری نگاهت
لغزنده بر قطره های احساس
موسیقی آب و شن ها را میبرد باران.
پای هر شاخه ی خیس
میچکد شعر نام تو بر خواب دانه ی دل.
دل من در دانه ی یک احساس
هر شب میشکوفد در نجوای مهتاب و رود
شب راهی است
پیوند میدهد دستان مرا
تا نجوای سکوت لبان تو در سجاده ی عشق
زمزمه های شبانگاه را
آیه های لبان تو میبرد تا بوسه
نی مینوازد گویا لیلا در عمق
برچسب:
نویسنده: حدیث رادمنش
نیمه شب
مهتاب میروید در خواب دریا
زمان، به دو رکعت نماز عاشقی میرسد
جنگل به سجاده ی مهر
آشیان گشته.
پرنده پرواز را پر میگشاید آرام
دل دریا
امواج را آبستن عطر عاشقی ست.
نیمه شب..
خورشید در گشودن غنچه گلی زیبا
تولد نور را وام میستاند
نجوای شب ،سرشار از ذکر آفتاب است.
تارهای گیسویی امشب
ریسمان دانه های تسبیح است
برق نگاهی..... شب را
گم میکند پای یک لبخند.
زیبایی
در سکوت شهر شب
ترانه میسراید با من
ا
برچسب: زمین,
نویسنده: حدیث رادمنش
جستجو آغاز شد وقتی در زلال رود تصویر کسی را دیدم که وقتی شادی در من زبانه میکشید لبانش میخندید و هنگام اندوه،چشمانش میگریست.نمبدانستم تصویرم در آب ،تصویر سازم روبروی آب یاانکه در نظر گاهش این دو و رود را به نقش نقاش است.میاندیشم که من کیستم و در جستجوی خویش مسافر هفت شهر عطار گشته و عاشق میشوم.برای تعریف انسان لازم است تصور کنیم انسان دارای سه ماهیت است ماهیت اول ،ذاتی که در اوج کمال است،دانایی مط
برچسب: شناختن,
نویسنده: حدیث رادمنش
خداوند از عالم معنا ،کلمه ها را نجوا کرد و ذرات خاک به پذیرفتن ظهور، در اشتیاق حیات به رقص گشتن که حیات همانا رقص تغییر است از سوختن در آگاهی و روییدن در آگاهی .ایستادن یعنی ممات ،مرگ رود،مرداب.هر نفس ما در آگاهی اکنون به ساخت عالمی از علم خویشیم و به نفس دیگر در ویرانی این عالم و ساختن عالمی فراختر .ممات در آگاهی گام اول است تا حیات جاری گردد به خلق آگاهی دیگر و عالمی دگر.انسان در هر دم به سوختن
دلم رقصیدن میخواهد
تارهای نور خورشید را
ساز خیالم مینوازد با ابر
میبرد رود نگاه تو جان مرا
رقص کنان
کوچه باغ های شهر دلتنگی را
میرساند عطر شاخه های درختانش
به بهشت آغوش تو
دلم رقصیدن میخواهد
پریدن از این شهر حباب
لحظه های حسرت و آه
دستانی تهی
شانه هایی خالی
سینه ای مانده در انتظار نگاه مهر ماه
کجاست باران لبانت که آسمان ابری این شهر را
برساند به نقاشی حلقه ی رنگها و کمانی از نور
من در این پیله ی د
برچسب: رقصیدن,
نویسنده: حدیث رادمنش
با خواندن آغاز شد و نوای دلنشینی از عمق وجود در موجودیت، موسیقی آگاهی را به نواختن ،نوازش گشت که بخوان.جاری شد در جان اشتیاق و حرکتش به ابدیت رسید در مسیر بی اکراه و اجباری در قبول راه که این ندا از آگاهی میامد و اندیشیدن را اندیشه نمودن میساخت.رود آگاهی از چشمه ی دانایی جوشید و در مسیر بذرهای نهفته ،جنگلی به پا ساخت از برگهای مهربانی و ریشه هایی به عمق حقیقت.از مهربانی میگفت نه به سوختن کوچه ها و
عاشقانه دل سپرده ام به ناز نگاهت
نوازشی که میبرد مرا تا عمق سکوت
نگاهم مهربان میشود
دستانم حساس
دلتنگی هایم شیرین
عاشق که شدم
پیله های احساسم گشوده گشت
پروانه های شعر پر گشود
خدا لا به لای خوابهایم فانوس های نور آویخت
دریا نزدیک گشت
ساحل بودنم در نوازش موجها رقصید
سجاده رو به قبله گشوده گشت
ناز نگاهت با من تسبیح میسرایید
تار گیسوی تو مانده جا در خواب و بیداری
میبرد مرا تا مستی رقص طواف
عاشق که شد
خیال تو عالمم را به علم عاشقی ساخته و پرداخته است .عالمی که در آن هر تغییری از رقص گیسوان توست با بوسه های باد و هر نوری از نگاهت که اشتیاق در جان و جان در شوق میزند رقم.خیال تو تمام بودن مرا در عالمی برپا ساخته از رخسار تو شکل میدهد ...کجا توان رفت ؟که جایی نیست جز خیال آغوشت
رضا6/2
رضا6/2
+ نوشته شده توسط رضا در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۶ و ساعت 12:3 |
برچسب: عالمی,
نویسنده: حدیث رادمنش